جزامی

بازگشت

manifest-jozami — Thu, 22 May 2008 16:46:18 GMT

حتا نخند یک بار از پشت این دیوار

عینک دودیتو از رو چشات بردار

مریم مقدس نیس اینجا دروغ گفتن

برای هم خوابی فرشته ها مفتن

بهشت دروغی بود برای طنازی

شیطان ترازو شد شروع شد این بازی

زندگی بازی شد این حکم ناخونده

تبخیر رنگ ها بود رنگ خدا مونده

با سایه های شب فحاشی می کردیم

مرگ خدا رو هی نقاشی می کردیم

فاتحه می خوندیم برای این مرده

قبری که خالی بود جنازشو خورده

با من بخند این بار عینکمو بردار

جنازه ها اینجاس پشت همین دیوار

وقتی خدا بود و تنهایی و مریم

اونجا فریبش داد شیطان نا محرم

نگیر از من شکوه لحظه ها رو چشام با تو شناختن گریه ها رو

تو تصویر شبی اندوه بارون منو مه کوچه ای سر در گریبون

نگاهم ریخته پای در دوباره همیشه شب نشونی از تو داره

چروک سایه ی تو بوده انگار تو چین و مات این آینه هر بار

اگر با آه تو دلگیر و خستم بمون با تکه های پینه بستم

کمک کن با حضوری مبهم و کم نجاتم باشی از ته مونده ی غم

تو با دل پیچه های شب غریبی منو با اشک و لبخند می فریبی

برای من چه شیرین شکستن تو رو با پنجره خلوت نشستن

بزار با اشک من شعله برقصه برای من همین شب گریه بسه

نگیر از من شکوه لحظه ها رو چشام با تو شناختن گریه ها رو

manifest-jozami — Sun, 16 Mar 2008 14:52:18 GMT

سلام ، عید همه مبارک . امیدوارم سال خوبی داشته باشید .

می خوام اعتراف کنم تا آمرزیده شوم :

خیلی وقته عاشق ترانه هستم ، باهاش راه می رم ، باهاش نفس می کشم ، با بلوغ کالش سکس می کنم و صبح ها به عشقش صورتم رو می شورم . به بکارت تمام فاحشه های دنیا سوگند هرگز کسی رو دوست نداشتم چون دوست داشتن یه دروغ بزرگ بوده و دوست نداشتن یه حقیقت تلخ . اینو به یال تمام اسب های وحشی دنیا ببندید و منو با تمام تلخی هام باور کنید .

و اما ترانه :

عمریه گم شده ی شهر تواَم شهری که اول و آخرش غمه

عمریه که زخمیه قهر تواَم واسه تو مردن من خیلی کمه

توی کوچه های این شهر غریب کسی نیس با دلم آشنا بشه

گم شدم تو غربت چشای تو هیشکی نیس با دلم هم صدا بشه

سهم من از تو همین بوده و بس بمیرم پا بگیرم تو هر نفس

همدم روزای سخت زندگی عمریه جون می کنم تو این قفس

ای صمیمی تر از آفتاب مگه میشه از تو دور بود

مگه میشه درد کشید و مثل سایه ها صبور بود

تن آفت زده ی من به تو محتاجِ هنوزم

توی حسرت نگاهت عمریه دارم می سوزم

چه قشنگی وقتی خنده قبل بوسیدن لبهات

وقتی گم میشه تن من توی ابریشم دستات

ای صمیمی تر از آفتاب مگه میشه از تو دور بود

مگه میشه درد کشید و مثل سایه ها صبور بود

و یه کار نسبتاً جدی با اذن به این موضوع که مصرع چهارم یک هجا کم داره .

همیشه دست نامردی

شبیه یک رفیق بوده

شقیقه بوده و ماشه

همیشه مرگ دقیق بوده

به زیر نور نورافکن

تپانچه حکم اعدامه

برای سگ کشی حتی

برادر طعمه ی دامه

ندونسته پلی بودی

کنار بشکه ی باروت

سکانسه وحشته فیلمه

مه و زنجیری از تابوت

همیشه رمز این بازی

کلام یا علی بوده

زفاف با خدااینجا

دروغ اولی بوده

برای فتح آزادی

به خونابه وضو شستن

کجایی مومن ترسو

خدا رو با تبر کشتن

کجایی مومن ترسو

خدا رو با تبر کشتن

manifest-jozami — Sat, 22 Dec 2007 16:01:57 GMT

گاهی دلم برای خودم تنگ می شود دلگیر از این زمانه صد رنگ می شود

بعضی وقت ها کار های بعضی از آدم ها باعث میشه که آدم به خودش بیاد ، با خودش خلوت

کنه . کارهایی که به ظاهر باعث ناراحتی آدم میشه . ولی در واقع بزرگترین لطف رو در حق

آدم می کنه ، اونم اینه که آدم به خودش برگرده و به کنکاش و مکاشفه در درون خودش

بپردازه . به هر حال چندی پیش یکی از دوستان خبر داد که ترانه من توسط یکی از افراد

اطراف من (س. ب) در جایی به نام خود شخص ، نه به نام من خونده شده ، هر چند من در

حدی نیستم که خودم رو شاعر بدونم یا کارهامو در حد خیلی خوب باشه ولی اینم درست نیست

که کاری یکی رو به اسم خودش بخونه .

به هر حال این دسته به قول زنده یاد حسین منزوی شاعر نیستن بلکه باعر هستن .

من از این دوست تشکر می کنم که حداقل کاری که در حق من کرد این بود که باعث شد به

خودم روجوع کنم و با خودم خلوت کنم ، هر چند نفس عمل زشت بود ولی من به فال نیک می

گیرم و برای این دوست آرزوی موفقیت می کنم .

مسلم وفائی نژاد

این ترانه که می خونید ، اولین ترانه ایی بود که توی وزن نوشتم .

هر دومون بی خونه هستیم ما اسیر دست بادیم

گرچه در خود می شکستیم تن به بیراهه ندادیم

برای به اوج رسیدن دل و تا آئینه بردیم

توی بیراهه تردید قدمامونو شمردیم

اما پا پس نکشیدیم توی این طوفان یاغی

به سپیده سر سپردیم واسه حرمت اقاقی

من و تو فرصت اشکیم توی شبای پاره پاره

من وتو جر‌ات عشقیم تو سقوط هر ستاره

ما دو تا زخمی حسرت زیر شلاق زمونه

واسه لمس تن عشق ما شکستیم عاشقونه

برای باور پرواز مرحم زخم گل یاس

من وتو غزل نوشتیم روی قالیچه احساس

رو به خورشید دلامون محراب آئینه ساختیم

رو تن سیاه ظلمت ما دو تا ستاره بافتیم

توی گوش هر فرشته غزل و ترانه گفتیم

ما دو تا عاشق عشقیم اینو از بهار شنفتیم

من و تو فرصت اشکیم تو شبای پاره پاره

من و تو جرات عشقیم تو سقوط هر ستاره

من و تو زخمی حسرت زیر شلاق زمونه

واسه لمس تن عشق ما شکستیم عاشقونه

با من بگو

manifest-jozami — Sun, 07 Oct 2007 15:15:18 GMT

با من بگو ای هم وطن ای اشنا دور از دیار

با من بگو از شهر غم ازجاده های بی سوار

از کوچه باغ معرفت از اخرین رنگین کمان

از فصل سرد و بی رمق تا زمهریر بی زمان

تو کوچه های خاطره با من بخون ای شب زده

به من بگو کدوم گناه جای سکوتت لب زده

نمی دونم کدوم صدا شعر جدائی و سرود

نمی دونم کدوم دروغ نبض رگامون و ربود

ای پاره پاره ی وطن بی تو چه ساده می شکنم

پیش کش اشک پاک تو تربت پاک میهنم

با من بگو ای هم وطن از مردمان کینه جو

از ضجه های بی اثر تو کوچه های تو به تو

با تو من ترانه می شم

manifest-jozami — Sat, 14 Jul 2007 16:12:18 GMT

قسم به آبیه چشات

به شرم قبل بوسه هات

قسم به هر چی که بود

زیر گنبد کبود

پای این چرخ فلک

با همه دوز و کلک

نمی شم از تو جدا

تف و لعنت خدا

اگه باشه قسمتم

اگه خوبم یا بدم

محاله من دوباره

تو رو به کسی بدم

محاله این بار بازنده بشم

من ته خطم . . . . من ته خطم

اگه ابرا همه کوه شه

اگه دنیا زیر و رو شه

یا که سقف آسمونا

متصل به تار مو شه

نمی خوام دل نگرون شی

پریشون شی

مث عکسای قدیمی

گم توی گرد زمون شی

اگه زنجیر گنام

یا اسیر و تنهام

به خدایی خدا

تا نهایت بلا

من تو رو می خوام . . . . من تو رو می خوام

ترانه های جدید . . .

manifest-jozami — Fri, 27 Apr 2007 15:48:18 GMT

لیدر قرص اکسی منبع فیلم سکسی

عشق هزار رو داری اما سوار رکسی

فکرت بازیگری بود عشقت ماری کری بود

گیس بی بی ت سیاه بود سهمت در به دری بود

از کسی ترس نداری خلاف پامناری

بچگیات یادت رفت واکسن ضد هاری

تو عقده هات زیاده کسی یادت نداده

خوشبختی آدما از مشکی مداد

سر چار راه می ایستی دس تو صد تا کوپن

پیش تو کم میاره بیچاره ارسن لوپن

بعضی وقتا که خیال و فکر تو

میزنه آتیش به این جون و تنم

میخوام از خونه بیام تو کوچه ها

زیر بارون تو رو فریاد بزنم

بشینم تنهای تنها با خودم

توی گوش کوچه آواز بخونم

شاید بشناسی صدای خسته مو

شاید اما ، من اینو نمی دونم

کاش می شد صدای پای تو عزیز

دل کوچه رو یه بار بلرزونه

کاش می شد نوازشای دس تو

سردیه شونه هامو بسوزونه

چشامو وا می کنم یه بار دیگه

همه چیز داره تو رو میده نشون

بسه این همه شکستن ، بسمه

دیگه جونمو به آتیش نکشون

نمی تونم دیگه آروم ندارم

دوریتو چه جوری طاقت بیارم

بیا بشکن این سکوتو نازنین

بگو یک بار دیگه دوست دارم

کاش می شد صدای پای تو عزیز

دل کوچه رو یه بار بلرزونه

کاش می شد نوازشای دس تو

سردی شونه هامو بسوزونه

برکت زن

manifest-jozami — Sat, 13 Jan 2007 16:01:18 GMT

«گریه نکن»

گریه نکن ای نازنین باید برم ای بهترین

باید گذشت از چشم تو راهی نمونده غیر از این

گریه نکن برای من گم میشه جای پای من

از جاده نگاه تو آه ، ای خدا ، خدای من

کهنه شده قصه ی نو باید که رفت از قلب تو

ای هم تبار آینه نگو نرو ، نگو نرو

قصه ی ما اوج صداس اوج تموم گریه هاس

سهم من و تو بعد از این دلتنگی فاصله هاس

گریه نکن ای نازنین باید برم ای بهترین

باید گذشت از شهر تو راهی نمونده غیر از این

«مانکن»

من مانکن و نمی خوام نه دیگه زن نمی خوام

برای بدبخت شدن تریپ خفن نمی خوام

وصله ی تن نمی خوام

زن بگیرم چی میشه ؟! زندگی مشکی میشه

مشکی یعنی بندگی بنده می شم همیشه

من از تموم دنیا

فقط می خوام یه بوسه

دل بزنم به دریا

بدون خشم کوسه

زن یعنی جون گرفتن شاعر که جون نداره

برای دل سپردن یه لقمه نون نداره

برید بابا بی خیال دنیای ما دو روزه

نذار دو روز دنیا به پای زن بسوزه

من از تموم دنیا

فقط می خوام یه بوسه

دل بزنم به دریا

بدون خشم کوسه